Samolot szkolny i obserwacyjny Albatros B.II

Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie

     Albatros B.II był całkowicie drewnianym, dwumiejscowym, dwupłatowym samolotem szkolnym i obserwacyjnym, skonstruowanym w połowie 1914 roku przez inż. Ernsta Heinkla.
     Produkcja seryjna samolotu Albatros B.II odbywała się w zakładach macierzystych i filii Ostdeutsche Albatros Werke (OAW) w Pile, na licencji w zakładach lotniczych Aviatik, BFW, LFG, Roland, Mercur, Linke-Hoffman i Refla (zakłady Refla mieściły się w Warszawie i w latach 1916 - 1918 jako filia zakładów Albatros wyprodukowały 200 samolotów tego typu).
     Ogółem w latach 1914 - 1918 wyprodukowano ponad 3000 samolotów Albatros B.II i B.IIa. W lotnictwie polskim samoloty Albatros B.II znalazły się w 1918 roku zaraz po odzyskaniu niepodległości.
14 Albatrosów zdobyto w Małopolsce, w 1920 roku w warsztatach na lotnisku Ławica w Poznaniu zmontowano ze zdobytych części 10-15 tych samolotów.
     W sumie liczba Albatrosów B.II używanych w Polsce mogła sięgnąć około 64 sztuk (po wojnie Albatrosy te zostały również zakupione dla polskiego lotnictwa). Samoloty Albatros B.II używano w Polsce m.in. w 1. i 15. eskadrach wywiadowczych podczas wojny polsko-sowieckiej do celów rozpoznawczych i bombowych. Po wojnie używane były głównie w szkolnictwie lotniczym do połowy lat dwudziestych.
     Prezentowany na zdjęciach samolot został wyprodukowany już po wojnie - w 1919 roku (numer fabryczny 10019). Był najdłużej eksploatowanym płatowcem - latał aż do 1940 roku.
     Malowanie jest fikcyjne - imituje Albatrosa D IIa o numerze 1302/15, o imieniu "Ada", który latał w 1920 roku w Oficerskiej Szkole Obserwatorów Lotniczych w Toruniu.

Dane taktyczno- techniczne:
Rozpiętość: 12,96m
Długość: 7,63m
Masa startowa: 1050kg
Prędkość maksymalna: 120km/h
Pułap: 3000m
Czas lotu: 4 godziny
Uzbrojenie: brak stałego uzbrojenia
Silnik:
6-cylindrowy, rzędowy Mercedes D III o mocy 160KM (118kW)